Ik heb een gesprek met mijn moeder over mijn ambities. Zij: Ruim 30 jaar werkzaam in dezelfde functie bij dezelfde werkgever.

‘Ik vind dat het voor mij tijd wordt voor een nieuwe ‘carrière stap’. Vragend kijkt ze mij aan. ‘Waarom?’. ‘Jij hebt toch al een baan?’.

Volgens mijn moeder wil mijn generatie alleen maar meer en zijn wij niet, tot nauwelijks, in staat om gewoon blij te zijn met wat wij hebben. De generatiekloof brengt mij van de leg. Het idee dat ik tot mijn 65ste dezelfde functie uitoefen. Los van dat ik dat niet van mijzelf verwacht, verwacht mijn werkgever dit ook niet van mij.

Ik gooi het over een andere boeg: ‘Wat nou als ik mij niet verder ontwikkel in deze sterk veranderende omgeving, tijden van crisis, nieuwe trends en ontwikkelingen en ik raak boventallig?.Dan heb ik niet mijn positie op de arbeidsmarkt kunnen versterken’. En dan benoem ik nog niet eens mijn drang naar persoonlijke ontwikkeling.

De visie van mijn moeder hierop: ‘Als je maar hard genoeg werkt raak jij echt niet boventallig, want wie moet dan jouw werk doen?’.

Ik doe nog een poging om uit te leggen dat het een stuk ingewikkelder ligt en vertel over begrippen als budgetten, FTE’s, efficiëntie en continu verbeteren maar dit wordt met één zin weer van tafel gegooid.


Als je maar gewoon hard werkt’.

 

‘Maar mam, hard werken doe ik toch altijd. Doen we dat niet allemaal? Daar krijgen we namelijk gewoon voor betaald’.

 

Door: Daphne Wouters

Als jonge, nieuwsgierige en lerende HR professional schrijf ik in mijn columns over mijn kijk op de wereld van HR.