Ik kan mij nog een van onze eerste overleggen met het HR team herinneren waarbij ik mij verbaasde over de taal die er werd gesproken. De bedrijfstaal. Als starter, gevoelsmatig nog student en nul ervaring in het bedrijfsleven, waande ik mij in een vreemde wereld met een vreemde taal.  Meerderheid van wat er werd verteld verstond ik gewoon niet.

Een collega had een aanvraag ingediend bij de OR die er vervolgens nog een ‘plasje over moest doen’. In mijn rijke fantasie zag ik de papieren aanvraag op de grond, gelubberd in een plas liggen om deze vervolgens retour te ontvangen met daarop een stempel ‘goedgekeurd’. Een andere collega vertelde dat zij naar aanleiding van een bepaalde uitgevoerde actie ‘de deksel op haar neus’ had gekregen. Pijnlijk keek ik haar aan…dat moet ontzettend zeer hebben gedaan.

 

Een aantal jaren zijn verstreken en ik ben gefascineerd geraakt door deze bedrijfstaal en vastberaden om zelf ook deze taal te beheersen. Ik oefende mij er op los en werd steeds vaardiger in het ‘stelen’ van andermans ‘bedrijfszinnen’. Een tijdje geleden ontstond er een meningsverschil tussen een manager en HR adviseur en ik zat er tussen. In het kader van mijn ontwikkeling leek het de HR adviseur een goed idee als ik de manager zou overtuigen van het standpunt van HR. Gevoelsmatig was ik het meer eens met de manager, maar ik had er zin in om de discussie aan te gaan en een beroep te doen op mijn adviesvaardigheden. De HR adviseur had mij voorzien van voldoende munitie om de discussie aan te gaan en één zin had ik onthouden. Een prachtige zin die ik mooi ik kon zetten als ik tijdens de discussie misschien vast zou lopen. Ik plande een gesprek in met de manager. Vasthoudend (deze ga ik winnen!) en zelfverzekerd ging ik de discussie aan. Gaande weg merkte ik dat ik moeite had met het weerleggen van zijn argumenten en ik liep vast. Daar gaat ‘ie dan. Stellig en naar mijn gevoel vol overtuiging zette ik mijn troef in: ‘We moeten de emotie die eronder ligt niet onderschatten’. Het viel stil. De manager keek mij aan en antwoordde: ‘Zo, die heb jij niet zelf bedacht’.

Het was een prachtige zin maar niet die van mij. Niet authentiek. Niet autonoom. Niet mezelf.

En deze manager prikte daar direct doorheen.Ik kreeg de spreekwoordelijke deksel op mijn neus. En ja, die deed zeer…

 

Door: Daphne Wouters

Als jonge, nieuwsgierige en lerende HR professional schrijf ik in mijn columns over mijn kijk op de wereld van HR.