Sms van een vriendin: ‘Ik heb het gevoel dat onze vriendschap uit balans is. Ik doe teveel beroep op jouw analytische kwaliteiten en ik merk dat je steeds sneller geïrriteerd raakt’.

 

Dit kon ik alleen maar beamen. De laatste maanden maakte ik in onze vriendschap de promotiestap tot persoonlijke therapeut en ik voelde mij in deze nieuwe functie niet op mijn plek. Maanden lang was ik aan het overwerken. Tijdens etentjes, borrels, stapavonden. Ik stond 24/7 stand-by en draaide regelmatig nachtdiensten. Ik zat tegen overspannenheid aan.

 

Samen bespreken we de vervolgstappen, een plan van aanpak. Ik leg mijn functie neer als therapeut maar mag deze nog wel af en toe toepassen. Wel op vrijwillige basis, dus meer als hobby. Maar niet meer als mijn functie. Plichtsgetrouw doorloop ik mijn re-integratie traject en binnen enkele weken ben ik weer voor 100% hersteld gemeld in onze vriendschap.

 

Maar wat is mijn aandeel hierin geweest? Heb ik niet de verplichting als vriendin om mijn grenzen aan te geven? Nu heeft zij aan de bel getrokken en mij op tijd op mijn houding en gedrag gewezen. Het gevolg had kunnen zijn dat ik in een langdurig vriendschappelijk verzuim terecht had kunnen komen waarbij de terugkeer drempel steeds hoger was geworden. Ik had mijn verplichtingen als vriendin niet meer na kunnen komen en in het aller aller ergste geval had dit kunnen leiden tot ontslag. Ik functioneerde immers niet meer goed.

 

Dit geldt ook voor onze verplichtingen als werknemer. Is het niet onze verantwoordelijk om, voor zover je daar invloed op kan hebben, je eigen energie niveau en gezondheid op peil te houden? Het herkennen en erkennen van jouw persoonlijke signalen en hier pro-actief op te acteren.

 

Ik heb mijn lesje geleerd. Ik had zelf aan moeten geven dat ik ontevreden was met mijn vriendschappelijke functie. Had ik dat gedaan dan had ik veel eerder mijn nieuwe functie in onze vriendschap kunnen omarmen. Sinds kort ben ik namelijk gestart met een nieuwe uitdaging en zit ik volledig op mijn plek als ‘stand up comedian’.

 

Door: Daphne Wouters

Als jonge, nieuwsgierige en lerende HR professional schrijf ik in mijn columns over mijn kijk op de wereld van HR.